villain hunhan
มือหนาของเซฮุนบังคับลู่หานให้ลุกขึ้นจากตักของตัวเอง
แล้วจับอีกคนพลิกตัวกลับมาให้ใบหน้าของทั้งคู่หันเข้าหากัน
ร่างสูงยันตัวของลู่หานติดโต๊ะทำงานแล้วออกแรงยกร่างกายอันบอบบางน่าทะนุถนอมของอีกคนขึ้นวางบนโต๊ะ
ดวงตาสวยมองหน้าเรียบนิ่งของเซฮุนที่ส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆที่ประดับไปทั่วใบหน้าหวาน
“นิดหน่อย” ลู่หานหน้าเหยเกเล็กน้อยด้วยความรู้สึกซี๊ดๆที่ปลายนิ้ว
มันไม่ได้เจ็บอะไรมากมาย ไม่ได้ลึกขนาดที่เลือดไหลหลุดเป็นกองๆ แต่มันเป็นเพียงเลือดสีแดงสดที่ซึมออกมาเล็กน้อยเท่านั้น
ก่อนที่คนตัวเล็กจะยิ้มออกมาแล้วยกนิ้วข้างที่โดนมีดบาดขึ้นวางลงที่กลีบปากของคนรัก
เซฮุนกระตุกยิ้มเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าคนตัวเล็กต้องการอะไร
ก่อนที่ร่างสูงจะอ้าปากรับนิ้วเรียวของลู่หานที่มีเลือดซึมเล็กน้อยเข้าปาก
ออกแรงดูดมันเบาๆ ความเค็มของมันติดอยู่ปลายลิ้น
แล้วกระจายไปทั่วปากแต่เซฮุนก็ยังออกแรงดูดอย่างต่อเนื่อง
“อื้อ~” หลังจากนั้นสักพักคนตัวเล็กก็ดึงนิ้วของตัวเองออกจากปากของเซฮุน
ก่อนจะประกบกลีบปากของตัวเองลงที่กลีบปากของร่างสูงทันที
คนตัวเล็กอ้าปากรอรับลิ้นของอีกคนและไม่นานลิ้นร้อนของคนรักก็ดันเข้ามาในโพรงปากอย่างรู้ทัน
ลิ้นร้อนของเซฮุนเกี่ยวตวัดลิ้นเล็กของลู่หานไปมา
โดยที่มือหนาก็ลูบไล้ที่เรียวขาเนียนที่ถูกดันให้ยกขึ้นในท่าทางที่ชวนคิด
ส่วนมือเล็กที่วางก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลาเปล่า คนตัวเล็กปลดกระดุมเสื้อราคาแพงขิงร่างสูงออกอย่างรีบร้อนเพื่อให้ไม่ได้เป็นการเสียเวลา
“อ้ะ!” ร่างเล็กร้องออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่บริเวณต้นคอก่อนจะมีรอยแดงราวกับกลีบกุหลาบปรากฏขึ้น
คนตัวเล็กหดคอหนีเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่ได้รับก่อนที่คนตัวเล็กจะใจดีสู้เสือก้มลงฝังเคี้ยวเบาๆที่บริเวณไห่ปลาร้าของร่างสูงบ่งบอกความเป็นเจ้าของ
“อื้ออออ” ลู่หานครางยาวเมื่อลิ้นร้อนของเซฮุนเลียไปทั่วร่างกายของตัวเองจนขนลุกฟู่อย่างห้ามไม่อยู่
อารมณ์ที่มีก็เพิ่มมากขึ้นอย่างไม่สามารถหยุดยั้งมันได้ในตอนนี้
มือเล็กไม่หยุดอยู่เพียงเท่านั้น คนตัวเล็กร้อยรนถอดเสื้อตัวนอกและตัวในของเซฮุนจนหมด
จนในตอนนี้ร่างสูงเปลือยเปล่าสู้สายตาของคนรักอย่างไม่เขินอาย
รูปร่างอันสมบูรณ์แบบของเซฮุนที่ทำให้ใครต่อใครก็ต่างหลงรักมันอย่างง่ายดายเด่นชัดจนคนตัวเล็กไม่สามารถละสายตาไปจากมันได้เลย
เซฮุนถอดกางเกงที่แสนเกะกะของลู่หานคาไว้ที่บริเวณต้นขาอ่อนแล้วใช้มือสากคว้าเข้าที่ส่วนน่ารักที่แข็งสู้มือเขาทันทีอย่างไม่เว้นให้อีกคนได้หายใจหายคอ
“อื้ออออ~” ลู่หานส่งเสียงครางด้วยความเสียวที่ได้รับจากมืออุ่นๆของเซฮุนที่ขยับรูดขึ้นลงอย่างเอาแต่ใจตัวเอง
คนตัวเล็กเชิดหน้ากัดปากอย่างเสียวซ่าน
ภาพแก่นกายอมชมพูที่สั่นระริก
ภาพที่คนตัวเล็กเชิดหน้าร้องครางด้วยความเสียวกระเส่า
ภาพที่เรียวปากบางกัดเข้าหากันมันชั่งเป็นภาพที่ดูดีมากเลยทีเดียว
เซฮุนมองภาพนั้นด้วยแววตาที่หลงใหล
…โคตรเอ็กซ์
“ลู่! เซไม่ไหวแล้วว่ะ”
“อ้ะ!!!!????” ว่าจบเซฮุนก็กระชากร่างอันบอบบางของลู่หานลงมาทับตักตัวเองที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ทำงาน
ด้วยความตกใจลู่หานส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
เซฮุนใช้มือแกร่งทั้งสองข้างยกตัวลู่หานให้เหนือจากตักของตัวเองเล็กน้อยโดยที่ปากก็ยังครอบครองยอดอกสีสวยอย่างไม่ขาดสาย
“จับมันเข้าไป” เสียงทุ้มเอ่ยสั่งอย่างรีบร้อนด้วยน้ำเสียงกระเส่าแล้วก็ก้มลงบดขยี้เม็ดบัวสีอ่อนของอีกคนต่อราวกับไม่สามารถละจากมันไปได้
มือน้อยที่เดิมเกาะไหล่กว้างไว้แน่นก็ละออกมาจับที่มังกรขนาดใหญ่ที่ปลายมนถูไถกับช่วงทางหลังไปมาช้าๆ
ความลื่นและแฉะตรงปลายทำเอาคนตัวเล็กอดใจไม่ได้ที่จะใช้น้ำที่ปริ่มออกมาจากหัวรูดชโลมไปทั่วแก่นกายใหญ่ของอีกคน
เซฮุนส่งเสียงซี๊ดออกมาทันทีที่มือน้อยๆค่อยๆรูดจากปลายลงสู่โคน
พอทั้งอันของเซฮุนเต็มไปด้วยความชื้นแฉะลู่หานก็จับมันไว้มั่นแล้วค่อยๆสอดใส่เข้าไปให้รูหลังของตัวเองช้าๆ
ความฝืดที่พอมีอยู่บ้างเพราะใส่สดและที่สำคัญไม่ได้ใช้เจลมีเพียงน้ำที่ปริ่มออกจากส่วนหัวเท่านั้นทำเอาคนตัวเล็กต้องเม้มปากแน่นด้วยความรู้สึกอึดอัด
“อ้ะส์! อ้ะ
อ้ะๆๆๆ อ้าส์!!” ลู่หานนิ่งค้างสักพักให้ตัวเองได้ปรับตัวถึงแม้ว่าตรงนั้นของตัวเองจะตอดรัดสิ่งแปลกปลอมถี่แค่ไหนแต่เขาไม่สามารถทนความเจ็บแล้วตามใจตัวเองได้
ก่อนที่นาทีต่อมาจะเป็นเซฮุนเสียเองที่เป็นคนคุมเกม
มือหนาจับเข้าที่เอวบางอีกครั้งแล้วออกแรงยกตัวอีกคนขึ้นจนมังกรขนาดใหญ่ของตัวเองเกือบหลุดออกจากรูรักแล้วจับตัวอีกคนกดกระแทกลงมาแรงๆอย่างสมใจอยาก
ร่างสูงทำอย่างนี้ซ้ำจนเสียงหวานครางระงมลั่นห้อง
“อ้ะส์ ซะ …อ้าส์
เซ อึก! เซ” เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้องอย่างห้ามไม่ได้ปนเสียงครางกระเส่าชวนสยิว
จากในตอนแรกที่เซฮุนเป็นคนคุมเกมส์ก็เปลี่ยนมานอนนิ่งให้ร่างน้อยบนร่างบรรเลงบทรักและเป็นคนคุมจังหวะด้วยตัวเอง
“อื้ม~ ลู่”
เซฮุนครางต่ำอย่างสุขสมมองร่างน้อยที่กำลังขยับตัวขึ้นลงบนตัวอย่างมีความสุข
แรงตอกรัดจากผนังเนื้อนุ่มทำเอาร่างสูงแทบจะปลดปล่อยออกมาอยู่รอมร่อแต่ถึงกระนั้นก็ไม่วายสวนช่วงล่างของตัวเองขึ้น
ทำเอาลู่หานที่กำลังร่อนก้นแน่นอนอยู่กระครางลั่นกว่าเดียว
“ฮุน อึก! จะ
จะ อ้ะส์ อ้ะส์ ละแล้ว”
ตับๆๆๆ
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้นมากกว่าเดิมอย่างห้ามไม่ได้
ด้วยความใคร่ที่ใกล้จะถึงฝั่งทำให้ทั้งคู่ยิ่งเพิ่มแรงกระแทกกระทั้นกันมากขึ้น
เพล้ง!!!!
เสียงของตกแตกทำให้ทั้งคู่ที่กำลังขย่มขึ้นลงอยู่ที่โต๊ะทำงานของประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์
ต้องหยุดลงพร้อมกับที่ใบหน้าของทั้งคู่หันไปดูต้นเหตุของเสียงตามสัญชาตญาณ
สิ่งที่เห็นทำให้เซฮุนที่อยู่เบิกตาโตกว้างอย่างห้ามไม่ได้ แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นที่ความตกใจเกิดขึ้น
ก่อนที่รอยยิ้มร้ายมุมปากจะเกิดขึ้น
เช่นเดียวกับลู่หานที่ยกยิ้มสะใจทันทีที่เห็นต้นเหตุของเสียงเมื่อครู่
ภาพที่คู่สมรสยืนมองด้วยแววตาเศร้าและคลอไปด้วยน้ำตา
มือไม้ของคนตัวเล็กที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่สมรสถูกต้องตามกฎหมายสั่นระริกอย่างเห็นได้ชัด
และที่พื้นตรงหน้าของแบคฮยอนก็เต็มไปด้วยเศษอาหารที่หล่นกระจายเต็มไปหมด
“อ้ะส์!” แต่แล้วลู่หานก็ครางขึ้นอีกครั้งเมื่อคนตัวโตใต้ร่างที่ตัวเองกำลังคร่อมอยู่ก็กระแทกสวนขึ้นมาโดนจุดกระสันเต็มๆทำให้ลู่หานอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงร้องครางออกมา
เพี๊ยะ!
“เซ…อย่าเพิ่ง”
ภายนอกแสนดีแต่ข้างในสะใจ
ลู่หานหันไปฟาดที่ไหล่เซฮุนเบาๆอย่างคาดโทษเมื่ออีกคนไม่หยุดกระแทกเข้ามาทั้งๆที่มีใครอีกคนอยู่ในห้อง
ก่อนที่เซฮุนจะละสายตาคนร่างเล็กที่ยืนอยู่หน้าประตูแล้วหันมายิ้มให้ลู่หานก่อนจะกระแทกสวนขึ้นมาอีกสองที
แต่แปลกแรงกระแทกที่เซฮุนส่งขึ้นมาก็เท่าเดิม
แต่เสียงร้องครางของลู่หานดังขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า
…ให้มันรู้กันไปว่าคนที่ได้ทั้งกายและใจคือฉัน
เสี่ยวลู่หาน
ไม่ใช่โอแบคฮยอนที่ได้เพียงแค่ใบสมรส
“อะ…เอ่อ…ขอโทษที่เข้ามารบกวน” แบคฮยอนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆหลังจากที่ยืนอึ้งกับสิ่งที่เห็นสักพักใหญ่
ด้วยความที่โต๊ะและหน้าจอคอมของร่างสูงค่อยข้างสูงจึงทำให้ภาพเบื้องหน้าไม่ได้เห็นอะไรลึกซึ้งมากนัก
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าที่ทั้งคู่ทำอยู่คืออะไรดวงหน้าสวยใสซื่อมองดูทั้งคู่ที่นับทับกันอยู่เพียงแค่ช่วงวินาทีก่อนจะต้องหลบตาลงต่ำเมื่อภาพเบื้องหน้ามันบาดใจเสียเหลือเกิน
ไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าไร แต่เขารู้สึกว่ามันนานแสนนานเสียเหลือเกิน
นานพอที่จะทำให้ใจดวงน้อยของแบคฮยอนหยุดเต้นลงช้าๆได้เลย
พยายามแล้วพยายามที่จะหมุนตัวออกจากห้องทำงานของประธานบริษัทแต่เขาไม่วามารถทำมันได้เลย
เพราะอะไร…?
ไม่นานแทบจะไม่ต้องรอเลยด้วยซ้ำที่น้ำตาจะไหลออกมา…
แบคฮยอนหันหลังกลับหมายจะเดินออกจากห้องๆนี้ให้ไวที่สุดแต่…
“เดี๋ยว…!” ถ้าไม่มีเสียงหนึ่งมารั้งตัวเองเอาไว้
…เซฮุน
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำให้สองเท้าที่กำลังก้าวออกจากห้องชะงักทันที
แบคฮยอนหยุดเดินแต่ก็ไม่ได้หันหน้าไปมองแต่อย่างใดคนตัวเล็กเอาแต่มองไปที่ประตูเพื่อจะออกจากห้องนี้ให้ไวที่สุดเท่านั้น
“ทำความสะอาดด้วย” น้ำเสียงเย็นชาของร่างสูงที่เอ่ยบอกทำเอาน้ำตาที่อาบแก้มเนียนอยู่ไหลออกมาเป็นทางอย่างห้ามไม่ได้
“เดี๋ยวให้พนัก…”
“เธอทำ” ยังไม่ทันที่แบคฮยอนจะเอ่ยจบประโยคก็ดูเหมือนเซฮุนจะรู้ว่าร่างน้อยต้องการจะบอกอะไร
ในใจบาดลึกอย่างห้ามไม่ได้
ยิ่งน้ำเสียงอันเย็นชานั้นมันชั่งทำให้คนตัวเล็กร้องไห้หนักเข้าไปใหญ่
“เดี๋ยวนี้” และก็เป็นน้ำเสียงของร่างเล็กอีกคนที่ตอนนี้นั่งอยู่บนตักของเซฮุนคู่สมรสของเขาเป็นคนพูดเอ่ยสั่ง
เหมือนคนไม่มีความรู้สึก ชา มันชาไปหมดทั้งตัว ไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย
แม้แต่แค่ก้าวขาเขายังทำไม่ได้เลย
ลู่หานหันคอมองร่างเล็กอีกคนที่ยืนหันหลังให้ตัวเองกับเซฮุน
แผ่นหลังบางสั่นเทาซึ่งไม่ได้เห็นด้านหน้าก็รู้ว่าอีกคนกำลังร้องไห้ดังมากอยู่ด้วยใบหน้าสะใจ
เรียวปากบางแสยะยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
…น่าสมเพช
ก่อนที่ลู่หานะยกยิ้มมุมปากขึ้นอีกครั้งเมื่อนึกอะไรบางอย่างได้
ลำตัวบางค่อยๆยันตัวหมายจะลุกขึ้นจนแก่นกายของเซฮุนที่เสียบอยู่ด้านในเกือบจะหลุดออกมาก่อนที่คนตัวเล็กจะกดกระแทกตัวลงมาแรงๆอีกครั้งและอีกครั้ง
ทำราวกับทั้งห้องมีเพียงแค่เขาสองคนที่รักกัน
…และแบคฮยอนเป็นเพียงแค่ธาตุอากาศ
“อ้ะส์ ฮุน!” เสียงครางของลู่หานเริ่มดังขึ้นอีกครั้งเมื่อร่างสูงสวนสะโพกขึ้นมาอย่างแรงครั้งแล้วครั้งเล่า
เสียงครางอันสุขสมของทั้งคู่ดังไปทั่วห้องอย่างไม่อายใครอีกคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดพื้นตามคำสั่งของอีกคนอยู่
“อื้มมมม ที่รักคุณสุดยอด”
ปัง!!
เสียงประตูปิดลงอย่างดังทำให้ทั้งคู่ที่กำลังสุขสมอยู่หันไปมองแต่ถึงกระนั้นช่วงล่างของทั้งคู่ก็ยังขยับทำหน้าที่ได้ดีอยู่
ใบหน้าน่ารักที่ชุ่มด้วยเหลื่อจากกิจกรรมเร่าร้อนในห้องทำงานยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
ลู่หานจับจ้องมองไปที่บานประตูอย่างสะใจก่อนจะเบนสายตามามองร่องลอยเศษอาหารที่คนตัวเล็กทำมันกระจายอยู่กลางห้อง
มันแทบจะไม่ได้มีการทำความสะอาดเลยด้วยซ้ำ
“มองไรหืม?”
“อื้ออ~” เซฮุนที่ยังคงมอมเมากับความใคร่ที่มีก็ไม่ได้สนใจอะไร
ดวงตาคมกริบมองไปที่บานประตูเพียงแวบเดียวก็หันมาสนใจคนตรงหน้าต่อ
…เพราะเวลานี้ไม่มีใครดึงดูดเขาเท่าลู่หานอีกแล้ว
เสียงทุ้มเอ่ยถามก่อนจะใช้มือใหญ่ของตัวเองจับที่คางได้รูปของคนรักให้หันมาก่อนจะกดจูบลงอย่างเอาแต่ใจ
“อย่าไปสนใจเลย”
…เจ็บไหมล่ะโอแบคฮยอน?
รู้ไว้ว่า…ฉันทำให้เธอเจ็บได้มากกว่านี้
ไม่มีคำว่าปราณี…กับคนที่ทำลายความรักของเรา
…
