160130
วันที่ลู่หานมาเกาอีกครั้ง
“อ้ะ! ซะเซฮุน
ดะ. .ได้โปรด” น้ำเสียงกระเส่าทรมานของลู่หานเอ่ยขึ้นอย่างน่าเวทนา
ตามลำตัวของร่างบางเต็มไปด้วยรอยแดงที่บางจุดมีเลือดซึมออกมา
ตอนนี้ลู่หานมีเพียงกางเกงชั้นในตัวจิ๋วที่ปกปิดเรือนร่างอยู่ มือบางทั้งสองข้างของลู่หานถูกเซฮุนล็อกไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียว
ลิ้นหนาไล่เลียตั้งแต่ลำคอลากผ่านอกบางที่กระเพื่อมขึ้นลงไปจบที่หน้าท้องแบนราบของคนใต้ล่าง
ร่างสูงนิ่งค้างไปสักพักก่อนที่เจ้าตัวจะลงมืออีกครั้ง
ลิ้นหนาถูกส่งไปโลมเลียที่หน้าท้องของคนตัวเล็ก
ทำเอาร่างน้อยต้องกระตุกเป็นระยะด้วยความเสียว
“จะ..ทำอะไร”
ใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยน้ำตาเอ่ยถามเสียงสั่นเมื่ออยู่ๆเซฮุนก็ผลักหน้าออกแล้วหาอะไรสักอย่างจากลิ้นชักข้างเตียงก่อนที่เจ้าตัวจะเอาบางอย่างขึ้นมา
แถบไม่น่าเชื่อว่าเซฮุนจะมีอะไรแบบนี้อยู่ในห้องนี้
แต่หารู้ไม่เซฮุนมีอุปกรณ์ชิ้นนี้ไว้เพราะลู่หาน
จริงๆร่างสูงพึ่งจะเอามาจากคอนโดก็วันนี้ เพราะรู้ว่ายังไงเขาก็ต้องได้ใช่มัน
เซฮุนไม่รีรอจัดการล็อกข้อมือข้างหนึ่งของลู่หานไว้กับหัวเตียงด้วยกุญแจมือสีเงา
หลังจากที่เจ้าตัวล็อกลู่หานติดกับหัวเตียงแล้ว
ร่างสูงก็ลุกออกจากตัวของลู่หานแล้วไปหยิบอะไรซักอย่างออกมาจากตู้ชั้นลอยของห้อง
“ไง!...ที่รัก
หึ! สนุกกันหน่อยมั้ย” ในความรู้สึกของลู่หานตอนนี้เซฮุนเหมือนกับคนโรคจิต
เหมือนกับซาตานหื่นกระหายเซ็กส์ แววตาของเขาดูน่ากลัวไม่ต่างกับครั้งแรกระหว่างเรา
มือหนาเปิดฝาขวดไวน์ที่ตนเก็บไว้มาหลายปีออกมา
ก่อนจะจรดปากขวดเข้ากับปากของตัวเอง เซฮุนกระดกมันเข้าไปหลายอึกอย่างไม่น่าเชื่อ
ไวน์เป็นเหมือนยาชั้นดีที่สามารถทำให้โลกหมุนได้ภายในแก้วเดียว
ไวน์จำนวนหนึ่งค่อยๆไหลย้อนออกมาจากขอบปากของร่างสูงแล้วก็ค่อยๆไหลต่อลงมาที่แผงอกกว้าง
ซึ่งในตอนนี้เซฮุนได้สละเสื้อของตัวเองออกไปนานแล้วเจ้าตัวเหลือเพียงแค่กางเกงขายาวเอวต่ำ
ทำให้ในสายตาของลู่หานตอนนี้เซฮุนดูมีเสน่ห์และเซ็กซี่มาก
“รู้อะไรมั้ย? ไวน์จะนุ่ม จะอร่อยต้องขึ้นอยู่กับเวลา..”
ความรักก็เช่นกัน…
“oh! Baby, welcome to hell” ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรก ประโยคที่ทำให้ร่างน้อยตัวสั่นระริกอย่างห้ามไม่ได้
ใบหน้าหวานสั่นไปมาเชิงบอกว่าตนไม่ต้องการ แต่ก็เปล่าประโยชน์เมื่ออยู่ๆเซฮุนก็เอาปลายขวดไวน์จรดที่หน้าท้องแบนราบบริเวณสะดือ
น้ำเมาสีเข้มไหลออกจากปากขวดเลอะที่หน้าท้องของลู่หานเต็มไปหมด
หึ! เซฮุนส่งเสียงหัวเราะหึในลำคอด้วยท่าทีน่ากลัวก่อนที่เจ้าตัวจะตามด้วยการขึ้นคร่อมร่างน้อยอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้คนตัวสูงกลับนั่งต่ำลงไปทับที่บริเวณหน้าขาของตน
“อื้ออออ~” ลู่หานครางยาว
ใบหน้าหวานเชิดขึ้นมองไปยังหัวเตียงอย่างกลั้นไม่อยู่ที่จะแสดงอารมณ์ของตัวเองในเวลานี้
เซฮุนส่งลิ้นร้อนมาดูดซับน้ำสีเข้มที่แปดเปื้อนอยู่ที่หน้าท้องของอีกคน
เสียงซูดน้ำนั้นเข้าสู่ลำคอทำให้ลู่หานรู้สึกเสียวไม่น้อย
ก่อนที่ร่างสูงจะเปลี่ยนการกระทำเป็นการค่อยๆลากลิ้นร้อนของตัวเองเก็บไล่คราบน้ำราคาแพงที่ยังคงหลงเหลืออยู่จนหมด
“เสียวหรอ? อยู่กับไอ้ชานเสียวขนาดนี้ไหม?”
เซฮุนพูดขึ้นอย่างเหยียดหยามอีกคน
ดวงตาคมกริบจ้องมองที่คนตัวเล็กด้วยสายตาน่ารังเกียจ
ก่อนที่เจ้าตัวจะยกขวดไวน์ขึ้นกระดกอีกครั้ง
ร่างบางจ้องไปยังอีกคนอย่างไม่ลดละ
ดวงตาสวยสั่นระริก มือบางข้างที่ถูกกักไว้พยายามออกแรงดึงเพื่อให้ตัวเองออกไปจากที่ตรงนี้ให้ได้
แต่ดูเหมือนยิ่งทำ. .คนที่เจ็บตัวก็คงจะหนีไม่พ้นตัวเขาเอง ข้อมือบางข้างนั้นเกิดรอยแดงจนน่าสงสาร
ลำตัวของลู่หานสั่นไหว ปลายเท้าจิกลงที่เนื้อผ้าปูเตียงอย่างห้ามไม่ได้
ทั้งตัวของร่างน้อยเกร็งไปหมด
“สวย” เซฮุนกล่าวขึ้นก่อนที่ตัวเองจะกลับมาคร่อมร่างของอีกคนอีกครั้ง
“หอม” ทันทีที่ร่างสูงก้มลงซุกซอกคอของคนใต้ล่าง
เสียงทุ่มก็เอ่ยขึ้นอีกครั้งข้างกกหูบางด้วยน้ำเสียงกระเส่า
“หวาน”
“อื้อออออออ~” ลู่หานส่งเสียงครางออกมาอีกครั้งเมื่อลิ้นร้อนของเซฮุนเริ่มทำหน้าที่อีกครั้ง
ลิ้นหนาโลมเลียที่หลังหูของตนก่อนจะค่อยๆเลื่อนลงไปยังหน้าท้องแบนของเขา
“คนใจร้าย ฮึก!” คำพูดที่ไม่น่ามีผลต่อจิตใจของซาตานตัวร้าย
แต่แปลกมันทำให้เซฮุนชะงักการกระทำของตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองอีกคน
น้ำเสียงตัดพ้อของลู่หานทำเอาสิ่งสำคัญภายใต้อกข้างซ้ายของเซฮุนเหมือนโดนเข็มทิ่มแทงนับล้าน
“ฉันเจ็บ. .ตรงนี้”
ลู่หานพูดขึ้นพร้อมกับยกมือที่ว่างขึ้นชี้ตรงหน้าอกข้างซ้ายของเขา
เหมือนทุกอย่างหยุดลงที่ตรงนี้
เซฮุนจ้องมองอีกคนอย่างต้องการหาคำตอบบางอย่าง
โดยที่มือหนาก็ยังคงบีบเค้นที่เอวบางอยู่เรื่อยๆ ใบหน้าของลู่หานเวลานี้น่าสงสารมากในความคิดของเซฮุน
ใบหน้าที่มองไปยังเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย สายตาที่บ่งบอกชัดเจนว่าตนไม่เหลือใคร
และเดียวดาย
“ฉันเคยคิดว่าคุณดีกว่าเพื่อนของคุณ
ถึงคุณจะหยาบคายดูถูกฉัน แต่คุณไม่เคยย่ำยีฉัน ฉันพึ่งรู้ ฮึก. .พึ่งรู้จริงๆว่าฉันคิดผิด” ลู่หานหันหน้าซบลงกับหมอนใบโต
ปล่อยให้น้ำตาไหลออกไปจากหางตาสู่เบื้องล่างอย่างไม่สนใจ
“….” เซฮุนเหมือนคนใบ้ที่พูดไม่ออกมันจุกอยู่ที่อกแกร่งจนทำอะไรไม่ถูก
“ฉันทรมานมาหลายเดือน
และในวันนั้นคุณก็สร้างฝันร้ายให้ฉันอีกครั้ง คุณทำให้ลูกของเราต้องจากไป ฮื่ออออ~”
ลูกของเรางั้นหรอ?
ร่างสูงจ้องมองอีกคนด้วยสายตาที่เกรี้ยวกราดขึ้นทันทีที่ได้ยินประโยคว่าลูกของเรา
มันเหมือนลู่หานยอมรับความสัมพันธ์ของตัวเองกับเพื่อนของเขา
“หึ! ลูกของเรางั้นหรอ.นายได้รู้แน่ว่าจะมีลูกของเรามั้ย!”
เซฮุนไม่รอช้า มือหนาจัดการร่างน้อยตรงหน้าจนคนตัวเล็กใต้ล่างไร้ซึ่งอาภรณ์ในไม่กี่นาที
รอยแดงบนตัวของลู่หานเด่นชัดมาก มันทำให้ลู่หานดูสวยมากในเวลาแบบนี้
“ฮึก ฮื่ออออ” คนตัวเล็กปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เซฮุนในตอนนี้น่ากลัวเหลือเกิน น่ากลัวจนลู่หานไม่อยากจะเชื่อว่าคนคนนี้คือคนคนเดียวกับเมื่อช่วงสายของวัน
“เงียบ!”
เฮือก
เสียงตะคอกของร่างสูงทำเอาร่างเล็กถึงกับผวา
ลู่หานสะดุดสุดตัวด้วยความตกใจ
“ต่อไปนี้ฉันคือผัวของนาย! อย่าคิดไปอ่อยใคร จำไว้!!!” เซฮุนน่ากลัวเหลือเกิน ร่างสูงรั้งตัวของลู่หานขึ้นโดยที่ข้อมือของลู่หานข้างนึ่งยังคงติดอยู่กับหัวเตียง
ประโยคแรก ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงดังจนร่างน้อยสั่นไหวตัวความกลัว ก่อนที่ประโยคถัดมาเซฮุนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลง
ใบหน้าหล่อคมขยับมากระซิบที่ข้างหูบางด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ แล้วเซฮุนก็ตะโกนออกมาอีกครั้งอย่างดังว่าจำไว้แล้วออกแรงผลักตัวของลู่หานให้นอนราบลงกับเตียงอีกครั้งอย่างแรง
แรงขนาดที่แรงของเซฮุนที่ผลักตนนั้นทำให้ร่างน้อยๆของเขาเด้งขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่กระทบกับพื้นเตียงไปแล้ว
“อึ้ก ออกไปนะ!” ทั้งผลักทั้งดันแต่มีหรือที่กวางตัวน้อยๆจะไปสู้แรงของซาตานร้ายได้
ใบหน้าหล่อเหล่าก้มลงซุกซอกคอขาวระหงส์อย่างเอาแต่ใจ
เรียวปากของร่างสูงดูดเม้มจนเกิดรอยแดงนับไม่ถ้วน มือข้างหนึ่งเท้าแขนลงเหนือศีรษะของคนใต้ล่าง
“อื้อออ~” เสียงครางขัดขืนเล็ดลอยออกมาจากลำคอของลู่หานเมื่อเซฮุนจัดการประกบริมฝีปากของตัวเองลงมาที่อวัยวะเดียวกัน
มือหนายกมือขึ้นบีบคางเล็กเมื่อรู้สึกว่าอีกคนพยศ
เมื่อกลีบปากบางเปิดออกเซฮุนก็ไม่รอช้าส่งลิ้นร้อนของตัวเองเข้าไปสำรวจภายในอย่างรวดเร็ว
ลิ้นหนาไล่เรียงไปตามซอกปากทุกซอกทุกมุม เพื่อควานหาลิ้นร้อนของอีกคน จนในที่สุดความพยายามของเซฮุนก็สำเร็จ
ลิ้นหนาเกี่ยวตวัดลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ
เซฮุนออกแรงดูดซับความหอมหวานจากอีกคนอย่างไม่สนใจ
ในขณะที่ปากก็กำลังทำหน้าที่ของตัวเองได้เป็นอย่างดีมือที่ยังว่างก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า
มือหนาจัดการลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของใครอีกคน
ไล่ลงไปเรื่อยๆจะมาหยุดลงที่ตรงขอบกางเกงชั้นในของลู่หานซึ่งเป็นอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายที่ปกปิดร่างกายบางไว้
มือหนาออกแรงกระตุกมันออกอย่างไม่ใยดี
แล้วคว้าเข้าที่ส่วนอ่อนไหวของลู่หานอย่างรวดเร็ว
เซฮุนออกแรงบีบมันแล้วรูดขึ้นลงอย่างตามใจ
แรงสัมผัสอุ่นๆที่เซฮุนมอบให้ทำให้ลู่หานถึงกับชะงัก
ใบหน้าหวานพยายามส่ายไปมาเพื่อเป็นการบอกปฏิเสธ
สายตาที่คลอไปด้วยน้ำใสๆแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการแต่ดูเหมือนเซฮุนจะไม่ได้รับรู้เลยว่าลู่หานเสียใจขนาดไหน
หรือไม่อีกคนก็รับรู้แต่ทำเป็นไม่สนใจ
ซึ่งน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า. .
หลังจากที่เจ้าตัวตักตวงความหอมหวานจากอีกคนเรียบร้อยเซฮุนก็รีบจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็วโดยที่ร่างสูงปลดกางเกงของตัวเองลงแค่ถึงหัวเข่าเพื่อให้ส่วนนั้นได้ออกมาจากความอึดอัด
เรียวปากหนายกยิ้มราวกับซาตานเมื่อพบเห็นสีหน้าที่หวาดกลัวของลู่หาน
แต่ชั่วแวบหนึ่งเซฮุนกลับชะงักการกระทำของตัวเอง
ภายใต้จิตใจของเขามันบอกว่ากำลังสงสารอีกคนจับใจ
แต่ร่างสูงเลือกที่จะเก็บความรู้สึกนั้นไว้ที่ส่วนลึกของหัวใจ
“ฮื่อออ ซะเซฮุน…เรากลัว”
“กลัวไร!ในเมื่อมันไม่ใช่ครั้งแรกของนาย!!!”
ตะคอกจบเซฮุนก็จับส่วนนั้นของตัวเองแล้วตรงดิ่งเข้าหาอีกคนทันที
โดยที่ลู่หานก็เอาแต่นอนร้องไห้ มีถอยตัวหนีบ้างแต่เซฮุนก็กระชากกลับมาที่เดิม
จนตอนนี้ลู่หานได้แต่นอนร้องไห้นิ่งๆ
“อื้ออ” เสียงหวานดังขึ้นเมื่อส่วนปลายอ่อนไหวของเซฮุนสัมผัสลงที่ปากทาง
ความเสียวแล่นผ่านจนรู้สึกหวิวๆที่ช่วงท้องน้อย
เซฮุนถูวนๆอยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่เอามันเข้าไปเสียที ส่วนลู่หานก็พยายามต่อต้านความรู้สึกภายใต้ต่อมรับรู้ของตัวเองสุดฤทธิ์
โดยที่เจ้าตัวก็ถอยตัวหนีจนติดกับหัวเตียง
“อ้ะ!” เสียงร้องด้วยความเจ็บและตกใจ
เซฮุนออกแรงดึงข้อเท้าบางแล้วกระชากให้ลู่หานกลับมานอนในท่าเดิม โดยที่แรงดึงของเซฮุนเล่นทำให้ข้อมือบางที่ถูกล็อกติดอยู่ถูกกระชากอย่างจังจนเกิดรอยแดงเพิ่มขึ้นไปอีก
“อย่าคิดหนี เพราะคนที่จะเจ็บก็คือนาย”
เซฮุนโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูบ้างเบาๆด้วยน้ำเสียงที่สามารถฆ่าลู่หานให้ตายได้
ดวงตาสวยสั่นระริกด้วยความกลัว
ร่างน้อยเองก็ไม่ต่างกันสักเท่าไร..
หลังจากที่ว่าจบเซฮุนก็ผลักตัวเองออกยืดตัวตรงอีกครั้ง
แล้วเอี้ยวตัวไปเปิดลิ้นชักข้างเตียง มือหนาหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากลิ้นชัก
ลู่หานได้แต่มองตามอย่างเงียบๆ ภายใต้หน้าอกข้างซ้ายเต้นตุบๆเหมือนจะหลุดออกมา
“หึ!
แปลกใจหรอ ที่ฉันจะใช้มัน ฉันแค่ไม่อยากผูกพันกับคนแบบนายก็เท่านั้น แค่ครั้งแรกก็เอือมจะแย่”
ประโยคร้ายๆของเซฮุนจบลง
ร่างสูงใช้มือข้างหนึ่งจับเรียวขาบางไว้เพื่อไม่ให้อีกคนออกฤทธิ์พยศตน
ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นระดับปาก คนตัวหนาจัดการฉีกถุงยางด้วยปากแล้ววางลงที่ส่วนหัว
จากนั้นมือข้างเดิมก็ค่อยๆรีดถุงยางลงอย่างช้าๆเพื่อไล่อากาศออกจากปลายจนสุดโคน
“อย่าหวังว่าจะจับฉันด้วยวิธีเดิมๆเพราะฉันไม่โง่
หึ!”
“โอ้ย!!” เสียงร้องดังขึ้นเมื่อเซฮุนแทรกแกนกายของตัวเองเข้ามาอย่างไม่บอกกล่าวและไม่มีการเบิกทางใดๆ
“อืมมม แน่นชิบหาย” เสียงครางทุ้มต่ำอย่างห้ามไม่ได้เมื่อร่างสูงรับรู้ได้ถึงแรงตอดรัดอย่างสุดจะทนแทบจะเสร็จตั้งแต่ยังไม่เริ่ม
เจ้าตัวนิ่งไปสักพักเพราะตัวเองแทบจะขยับไม่ได้โดยที่คนใต้ร่างก็ดิ้นพล่านอย่างทรมาน
มือบางกำผ้าปูที่นอนแน่น ใบหน้าหวานเชิดขึ้นมองหัวเตียงอย่างห้ามไม่ได้
หน้าอกบางกระเพื่อมขึ้นลงเพื่อกอบโกยเอาออกซิเจนเข้าปวด
ดวงตาหวานหลับแน่นอย่างน่าสงสาร
“เจ็บ” เสียงพึมพำเบาๆของลู่หานดังขึ้นแต่กลับไม่มีผลต่อการกระทำของใครอีกคนเลยแม้แต่น้อย
“ซี้ดดดดด” ความเสียวเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เซฮุนนิ่งไปนาน
เจ้าตัวเริ่มขยับเข้าออกช้าๆ โดยที่ร่างสูงของเซฮุนก็โน้มตัวลงไปทางด้านหน้า
โดยที่ใช้แขนทั้งสองข้างยันตัวของตนไว้เพื่อไม่ให้ทิ้งน้ำหนักตัวลงกับอีกคนมากจนเกินไป
ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ในระดับเดียวกับ
โดยที่คนทางด้านบนจับจ้องมองอีกคนที่หลับตากัดปากตัวเองแน่นเพื่อเพิ่มอารมณ์
ยิ่งลู่หานกัดปากตัวเองแน่นเท่าไรเซฮุนก็กระแทกแรงเท่านั้น
ใบหน้าหวานๆของลู่หานเวลามีอารมณ์เสียวเป็นเหมือนยาเร่งเครื่องชั้นดี
ใบหน้าของคนที่ร่วมกิจกรรมรักด้วยสามารถเพิ่มความเสี่ยวในการทำกิจกรรมได้ถึง
80% ซึ่งเรื่องนี้เซฮุนรู้ดี
“อ้ะ อ้าส์ อ้ะส์” เสียงครางก็เช่นกันที่สามารถเพิ่มอารมณ์ดิบได้เป็นอย่างดี
เซฮุนยอมรับเลยว่าลู่หานคือความสุขที่เซฮุนไม่เคยได้จากใคร
ถึงว่าเพื่อนรักของเขาถึงได้เก็บไว้สร้างความสุขอยู่เรื่อยมา
เอวหนากระแทกเต็มแรงเท่าที่มี
โดยไม่นึกถึงจิตใจคนใต้ล่าง เซฮุนยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อดวงตาคมดันไปเห็นข้อมือบางที่ตอนนี้เกิดรอยแดงอย่างน่าเวทนา
เซฮุนปลดกุญแจมือออก ทันทีที่ปลดล๊อกออกมือบางก็ล่วงลงสู่พื้นเตียงทันทีเหมือนคนกำลังหยุดหายใจ
เหมือนคนไร้เรี่ยวแรง
“อ้ะส์ ตะตรงนั้น อืมมม เจ็บ
ซะเซฮุน” กิจกรรมดำเนินมาสักพักโดยที่เซฮุนก็ไม่ได้ผ่อนแรงเลยแม้แต่น้อย
ร่างสูงใส่เต็มแรงอย่างเมามันส์แก่นกายใหญ่ดุนดันเข้าออกจากช่องทางสีแดงบวมที่เกิดจากการเสียดสี
ลำตัวบางโยกไปตามแรงส่งของเซฮุนอย่างห้ามไม่ได้ ลู่หานไม่มีแม้แต่แรงจะยกมือขึ้นต่อต้านอีกคนเสียด้วยซ้ำ
“อ้ะ โอ้ยย!!! เจ็บ” หลังจากที่เซฮุนกระหน่ำแรงสอดใส่ไม่ยั้งในช่วงแรกก็เริ่มเปลี่ยน
เจ้าตัวดึงแก่นกายใหญ่ของตัวเองออกเกือบหลุดแต่กระแทกเข้ามาอีกครั้งแบบย้ำๆเซฮุนทำอย่างนี้อยู่สี่ถึงห้าครั้งก่อนที่เจ้าตัวจะกลับมากระแทกถี่ๆรัวๆอีกครั้ง
จนลู่หานปรับตัวเองไม่ทัน
“ครางชื่อฉัน!!” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นโดยที่ช่วงล่างของเซฮุนก็ยังคงทำหน้าที่ได้ดีเช่นเคย
ใบหน้าหล่อเหล่ายุ่งเป็นโบว์
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครียดกับการทำกิจกรรมในร่ม
มือหนาจัดการจับเรียวขาแหกออกกว้างกว่าเดิมในท่าตัวเอ็มเพื่อช่วยในการสอดใส่ให้ลึกขึ้น
“ลึก ฮึก! ลึกไป
. .เซฮุน ฮื่อออ เจ็บ” มือบางเลื่อนกุมหน้าท้องน้อยของตัวเองเมื่อรู้สึกเจ็บและจุก
ความยาวของส่วนนั้นของเซฮุนทำเอาลู่หานแทบไม่ไหนไม่ได้
ยิ่งเซฮุนแหกขาของตัวเองกว้างเท่าไร ส่วนนั้นของเซฮุนก็ยิ่งเข้ามาลึกเท่านั้น
มือหนาจับขาของลู่หานเกี่ยวรอบเอวไว้แล้วกระหน่ำกระแทกอีกครั้งเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะเสร็จอยู่รอมร่อ
“อ้ะ อ่าส์ เซฮุน อืมมม ซะ.
.” เสียงครางกระเส่าทำเอาคนเหนือร่างยิ่งเพิ่มแรงกระแทกอย่างชัดเจน
ยิ่งลู่หานครางชื่อของเจ้าตัวก็ยิ่งเพิ่มอารมณ์ดิบของเซฮุนได้อย่างไม่น่าเชื่อ
น้ำเสียงและท่าทางของลู่หานมันชั่งน่าขย้ำเสียจริง
“อืมมมม” ใบหน้าหล่อเหล่าเชิดขึ้นมองเพดานพร้อมกับครางทุ้มออกมาอย่างเสียวกระสั่น
โดนที่มือหน้าจับเข้าที่เอวคอดทั้งสองข้างแล้วจับสวนเข้ากับการสอดใส่ของตัวเอง
“อ้ะส์ เซฮุน อ่าส์” เสียงครางดังระงมดังทั่วห้องแต่มันชั่งแตกต่างเสียเหลือเกิน
เมื่อคนหนึ่งครางเพราะความสุขที่อยู่บนความทุกข์ของคนอื่น
แต่อีกคนครางเพราะอารมณ์ที่อยู่บนความสุขของใครอีกคน
“อ้ะ อ้ะ อ้ะ!!!” เซฮุนเร่งเครื่องซอกถี่ยิบเมื่อตัวเองใกล้ถึงปลายทาง
“อ้าส์ส์ส์” และสุดท้ายเซฮุนก็ถึงจุดสิ้นสุด
น้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกมาเยอะจนทะลักไหลย้อนออกมาจากช่องทางบวมแดงของลู่หาน
“ชิบ!” เซฮุนสบถออกอย่างแปลกใจ
ก็จะอะไรเมื่อถุงยางยี่ห้อดีทำพิษเสียแล้ว
เซฮุนดึงส่วนนั้นของตัวเองออกจากตัวของลู่หานเมื่อพบว่าถุงยางที่ตัวเองบอกอย่างดีว่าไม่อยากผูกมัดกับอีกคนกลับแตกทำให้น้ำของเซฮุนพุ่งเข้าสู่อีกคนโดยตรง
แต่มีหรือที่เซฮุนจะแคร์
ร่างสูงยักไหล่อย่างไม่สนใจ
หลังจากที่ให้ความสนใจกับส่วนนั้นของตัวเองเรียบร้อยเซฮุนก็เงยหน้าขึ้นมองใครอีกคนที่เขาไม่ได้ยินเสียงร้องมาสักพัก
“ลู่หาน” มือหนาตบลงที่แก้มนิ่มเบาๆเพื่อเรียกสติอีกคน
แต่ก็ว่างเปล่าลู่หานไม่ได้โต้ตอบการกระทำของอีกคน
ลู่หานสลบไปตั้งแต่ที่เซฮุนยังไม่เสร็จเสียด้วยซ้ำ
สภาพจิตใจที่ย่ำแย่ของลู่หานทำเอาคนตัวเล็กๆคนนี้รับมันไม่ไหว
“ลู่หานตื้นสิว่ะ!” มือหนาก็ยังคงตบหน้าอีกคนเพื่อเรียกสติอยู่อย่างนั้นแต่ก็เช่นเคยไม่มีการตอบสนองจากใครอีกคน
ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
ร่างสูงพึ่งรู้ตัวหรือป่าวว่าตัวเองทำแรงไปเซฮุนไม่อาจจะรู้ได้เลยด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงโกรธลู่หานขนาดนั้น
และทำไมเขาถึงทำแรงๆกับลู่หานขนาดนั้น ในหัวของเซฮุนคือภาพสายตาที่คนตัวเล็กกับพี่ชายต่างแม่ของเขาสบเข้าหากัน
ภาพในอดีตก็ฉากเข้ามาในหัว
เซฮุนก็แค่คนขี้ขลาดที่กลัวว่าจะเสียอีกคนไปให้กับพี่ชอยต่างมารดาของตน
เพื่อแค่สายตาของลู่หานที่ใช้มองอี้ฟานก็ทำให้เซฮุนไม่มีสติเสียแล้ว. .
“ทำไมต้องทำตัวให้เป็นห่วงด้วยว่ะ”
เป็นห่วงงั้นหรอ…
แก้แล้วนะๆ
.............................
แต่งได้แค่นี้แหละที่รัก เรามันสายอ่านแต่แต่งไม่ถูกแตก็อยากแต่ง 5555 แต่งเท่าที่แต่งได้
ขอโทษจริงพยายามแล้วแต่ได้แค่นี้จริงๆ
กลับไปเม้นท์ที่เด็กดีด้วยเด้อ
